ایمپلنت دندان و فک یکپارچه – قسمت اول

ایمپلنت دندان یک راه حل برای احیای دوباره دندان به طوری قابل پیش‌بینی برای بیمارانیست که تمامی و یا تعدادی از دندان‌های خود را از دست داده‌اند؛ این روش احیای دندان، برای بقا در دوره زمانی متوسط و بلند مدت مناسب است. برای جایگذاری ایمپلنت‌های دندانی درون استخوانی، کمیت (ارتفاع و عرض) و کیفیت (تراکم) مناسبی از استخوان نیاز است.

ممکن است برای برخی بیمارانی که مبتلا به بیماری ضعف و آتروفی شدید استخوان هستند، جایگذاری ایمپلنت دندانی درون استخوانی، بدون تکنیک‌های جراحی بازسازی، ناممکن باشد.

تکنیک‌های جراحی بسیاری برای بازسازی و احیای استخوان معرفی شده‌اند تا امکان جایگذاری ایمپلنت‌ دندان درون استخوانی فراهم شود؛ این تکنیک‌ها شامل پیوند استخوانی سطحی و یا درونی، بازسازی استخوان با گاید و پوسته جذب شدنی و یا جذب نشدنی، برش برآمدگی حفره دار، اگمنتاسیون و یا افزایش طولی سینوس آرواره می‌شوند.

تمامی این روش‌های بازسازی، که برای آن‌ها از متریال گوناگونی (برداشت استخوان فرد از نقاط داخل و یا خارج دهانی، پیوند استخوان همسان، غیرهمسان و یا مصنوعی) استفاده می‌شود، می‌توانند حجم استخوان را تا حد مورد نیاز برای جایگذاری ایمپلنت دندان درون استخوانی فراهم کنند. هرچند، این تکنیک‌ها بسیار دشوار هستند و نسبتا دارای درصد عوارض بلایی می‌باشند. به علاوه این تکنیک‌ها دوره درمان را طولانی می‌کنند و هزینه درمان را برای بیمار می‌افزایند.

“نقل مطالب با ذکر منبع بلامانع است”