ایمپلنت دندان و فک یکپارچه – قسمت دوم

در گذشته، امکان جایگذاری ایمپلنت دندان Subperiosteal برای بیماران مبتلا به آتروفی شدید وجود داشت، که این نوع ایمپلنت‌ها، با روی کار آمدن ایمپلنت‌های درون استخوانی از عرصه خارج شدند.

ایمپلنت subperiosteal نوعی از ایمپلنت‌های دندانیست که مابین پریوستئوم (Periosteum_ لایه ای مانند پارچه که روی استخوان‌های بدن کشیده شده و به آن می‌چسبد؛ این پرده تنه استخوان‌های دراز را می‌پوشاند)، و باقیمانده استخوان حفره‌دار (Residual alveolar bone) قرار می‌گیرد. این ایمپلنت معمولا دارای 2 تا 4 جزء بین غشائی مخاطی (Transmucosal) است که از بین غشاء مخاط به حفره دهانی می‌رسد و متصل کننده ایمپلنت به پروتز است.

هرچند این نوع ایمپلنت برای دوره‌ای 12 ساله محبوبیت و موفقیت کسب کرد، اما سرانجام با ایمپلنت‌های درون استخوانی جایگزین شد. این تغییر به دلایل بسیاری رخ داد. اول، روش تولید این ایمپلنت‌ها بسیار دشوار بود و نیاز بود از آناتومی استخوان باقیمانده تاثیر فیزیکی بپذیرد که سبب ناراحتی بسیار بیمار می‌شد (به دلیل نیاز به استخوان‌بندی نسبتا بزرگ در مرحله تاثیر‌پذیری). تاثیر پذیری مستقیم از استخوان سبب جهت دهی به سمت تولید مش و چارچوب آن در آزمایشگاه شد. این تکنیک تولید مرسوم، موجب عدم انطباق ایده‌آل بین پروتز و استخوان می‌شد. تکنیک جایگذاری ایمپلنت بسیار پیچیده و زمانبر بود و موجب ریسک بالایی از عفونت و عوارض بعد از جراحی می‌شد.

“نقل مطالب با ذکر منبع بلامانع است”