ارزیابی جایگزینی پروتز مصنوعی مفصل گیجگاهی فکی با مفاصل مبتلا به انکلیوز – قسمت دوم

مراحل درمان مشکل انکیلوز مفصل برای هر بیمار و بنابر مشکلات عنوان شده از طرف او در مدت زمان گزارش‌نویسی، حداکثر قابلیت باز کردن دهان، شرایط تغذیه عمومی بیمار و گستره و میزان دفورمیتی یا ناهنجاری ظاهری صورت ناشی از انکیلوز به صورت شخصی‌سازی شده طراحی و برنامه‌ریزی شد. در مجموع ۸ بیمار در این مطالعه بررسی شدند که از این بین ۵ بیمار ابتدا به روش آتروپلاستی شکاف و پس از آن جایگزینی مفصل تحت درمان قرار گرفتند. دو مورد از طریق استخوان‌سازی کششی و برای افزایش ارتفاع راموس و طول تنه (بخش افقی) مندیبل تحت درمان قرار گرفتند و پس از بازه سه ماهه برای تقویت استخوان فرآیند آتروپلاستی شکاف و جایگزینی کامل مفصل گیجگاهی فکی بر روی آن‌ها انجام شد.

 

فرآیند جراحی

تحت بیهوشی کامل از طریق لوله‌گذاری مسیر نای از طریق بینی، و با اپروچ ترکیبی تحت و پشت فک پایین و ناحیه جلوی گوش مفصل انکیلوز اکسپوز و نمایان شد. روش رایج آتروپلاستی شکاف مورد استفاده قرار گرفت تا بلوکی به اندازه حداقل ۵/۲ سانتیمتر جدا شده و شرایط جایگذاری قطعه فسا را فراهم سازد.  کورونوئیدکتومی یک طرفه از طریق برش‌های صورت گرفته انجام‌شد و باز شدن حدود ۳۵ میلیمتری دهان بررسی و تایید شد. در صورتی که میزان باز شدن دهان کمتر از این مقدار بود کورونوئیدکتومی سمت مقابل نیز از طریق اپروچ داخل دهانی در حین جراحی صورت می‌گرفت.

از طریق یک الماسه تراشکاری که به صورت خاص برای این منظور طراحی شده بود و یا یک الماسه رفت‌ و برگشتی سطوح و برجستگی ناحیه مفصل برای قرارگیری و تطابق بهتر قطعه فسا مفصل مصنوعی فکی گیجگاهی صاف شد. انتهای مته شکلی کروی داشت به صورتی که با سطح کروی داخلی قطعه فسا هماهنگ بود. ثابت سازی بین فکی  یا فیکسیشن اینترماگزیلاری از طریق سیم و کش لاستیکی و در ادامه قراردهی پروتز فسا در محل آماده شده صورت گرفت. ابتدا نمونه آزمایشی اندازه‌گیری فسا مورد استفاده قرار گرفت تا جایگیری اولیه پروتز بررسی شود و فسا به صورتی قرار گرفت که حدودا موازی صفحه افقی فرانکفورت باشد. فیکسیشن ابتدا از طریق دو پیج دو میلیمتری صورت گرفت و سپس توسط حداقل دو پیچ دو میلیمتری دیگر تکمیل شد.

در قسمت بعدی مراحل بعدی جراحی را مطالعه بفرمایید