نوشته‌ها

پروتز شخصی‌سازی شده سه‌بعدی جهت بازسازی مندیبل – قسمت اول

17111بازسازی ساختار استخوان‌های فک، صورت و جمجمه حتی برای جراحان باتجره کاری چالشی و دشوار است. هدف اصلی بازسازی صدمات این ناحیه بازیابی عملکرد و ظاهر می‌باشد. استاندارد طلایی درمان این مشکلات استفاده از آتوگرفت‌ها است، که این روش با محدودیت‌ها متعدد از جمله عدم دسترسی به محل مناسب برای برداشت استخوان با ابعاد و هندسه مناسب به ویژه در مورد صدمات بزرگ، مشکلات برداشت گرفت، صدمه دیدن محل برداشت گرفت، عدم رضایت بیماران، احتمال عفونت در محل برداشت و کاشت گرفت، افزایش مدت زمان جراحی، نیاز به افزایش اعضای متخصص تیم جراحی و تحلیل گرفت استفاده شده مواجه است. با توجه به محدودیت‌های عنوان شده، تحقیقات در زمینه یافتن مواد مصنوعی مناسب و روش‌های برنامه‌ریزی پیش‌از جراحی (pre surgical planning) مورد نیاز برای بهبود بازسازی مندیبل، صورت و جمجمه ادامه دارد.

روش‌های مختلف بازسازی قابل استفاده در حال حاضر برای بازسازی آسیب فک و صورت عبارتند از استفاده از آتوگرفت، گرفت مصنوعی و زنوگرفت که از بین این موارد آتوگرفت به عنوان استاندارد طلایی این باز‌سازی‌ها شناخته می‌شود. در بازسازی مندیبل از گرفت‌های میکرووسکولار برای بازیابی هر دو بعد عملکردی و ظاهری مورد استفاده قرار میگیرد. گرچه به دلایل مختلف از جمله طولانی شدن روند جراحی، ایجاد عوارض در ناحیه اهدا کننده، طولانی‌تر شدن زمان بستری بیمار، احتمال وقوع عفونت در هر دو ناحیه برداشت و کاشت گرفت و تحلیل گِرفت، مشکل طولانی شدن دوره نقاحت و تاخیر در بازیابی عمکرد در بازسازی‌های صورت گرفته به کمک گرفت میکرووسکولار منجر خواهد شد که این مساله مکررا اشاره می‌شود. از همین رو احساس نیاز به ارائه روش‌های جایگزین در بازسازی فک پایین رو به افزایش است.

استفاده از پلیت‌های بازسازی لاکینگ در  آسیب دیدگی پیشنهاد می‌شود، البته خم و شکل دادن مناسب این پلیت‌ها برای به دست‌اوردن هندسه و کانتور مناسب فک پایین مورد نیاز خواهد بود. در اکثر مراکز، جراحان به استفاده از مدل‌های آناتومیک سه‌بعدی لیتوگرافی برای خم دادن پلیت قبل از عمل تمایل نشان می‌دهند و این تمایل رو به افزایش است.

جراحان می‌توانند در روند درمانی مورد نظر خود از طراحی پروتز‌های شخصی‌سازی‌شده که باعث افزایش دقت و قابل‌پیش‌بینی شدن نتایج می‌شود استفاده کنند. سیستم‌های طراحی و تولید به کمک کامپیوتر (CAD/CAM) شرایطی را فراهم می‌کنند که جراح به دقت بسیار بالا قبل از جراحی برنامه‌ریزی، ریزکشن یا استئوتومی مجازی و طراحی پروتزهای شخصی‌سازی‌شده را انجام دهند. این تکنولوژی پیشرفته باعث فراهم شدن امکان تبدیل مدل‌ها و طراحی‌های مجازی به پروتز‌های شخصی‌سازی‌شده واقعی شده است.

این مطالعه برای بررسی بهبود عمکرد فک پایین، ظاهر صورت و کیفیت زندگی پس از بازسازی آسیب‌های پیچیده فک پایین به کمک پروتز‌های شخصی‌سازی‌شده سه‌بعدی تیتانیومی ارائه شده است.

در پست‌های بعدی شاخص و نحوه انتخاب بیماران و فرآیند طراحی پروتز‌ها در این مقاله عنوان خواهد شد.

بازسازی شکستگی جمجمه پیچیده به وسیله پروتز کرانیوپلاستی تیتانیومی یک تکه – قسمت سوم

نتایج

تصاویر پس از جراحی نشان دهنده بافت نرمی در بالای آرک زایگومای سمت راست است که مربوط به اتصال مجدد عضله تمپورال است. مساله از دست رفتن عضلات تمپورال پس از جراحی پروتز کرانیوپلاستی رایج و مشخص است.

وقوع تحلیل فلپ استخوانی اوتوژنس در جراحی کرانیوپلاستی بین ۳ تا ۲۲ درصد است. در جراحی کرانیوپلاستی به کمک پیوند استخوان بروملند و همکارانش گزارش کردند ۲/۹ درصد بیماران دچار ایجاد عفونت پس از جراحی و نیازمند به خارج سازی قطعه و ۷/۱۹ درصد بیماران با تحلیل استخوان همراه بوده‌اند. این موارد به همراه ناحیه بزرگ اسخوان از دست رفته در ناحیه جمجمه ما را به استفاده از پروتز مصنوعی  ترغیب کرد.  تیتانیوم ماده‌ای است که از نظر جایگذاری ساده، استریل‌سازی، اماده بودن برای استفاده، در دسترس بودن، غیرقابل‌جذب بودن، وزن کم، استحکام بالا، از نظر بیولوژیکی بی‌اثر و رادیولوسنت بودن ماده‌ای مناسب برای کرانیوپلاستی است.

استفاده از مش تیتانیومی روشی رایج در بازسازی ضایعات نواجی کرانیال است اما در مواردی که ناحیه آسیب بزرگ باشد چالش‌های مرتبط استفاده از قالب برای شکل دادن و عدم استحکام کافی باعث می‌شود استفاده از پلیت‌های تیتانیومی ترجیح داده شود.

این کیس جراحی از این منظر قابل توجه است که مساله و مشکل عدم قرینگی ایجاد شده پس از عمل از نظر ما در اثر تخلیه نواحی تمپورال نبوده و بیشتر در اثر تجمع بافت در نواحی آرک زایگوما راست است. این افزایش حجم در تصاویر پس از عمل قابل مشاهده بوده و در نتایج پس از جراحی هم به صورت پیوسته گزارش شده است. نواحی تمپورال به صورت نسبتی قرینه‌ هستند و عدم قرینگی غالب در اثر تجمع بافت است و نه در اثر از دست رفتن حجمی از جمجمه.

با ظهور تکنولوژی پرینت سه بعدی تیتانیوم تولید انحناهای پیچیده به سادگی و سهولت قابل انجام خواهد بود و نیاز به پرداخت و آماده سازی تیتانیوم از بین خواهد رفت.

 

بازسازی شکستگی جمجمه پیچیده به وسیله پروتز پیشانی تیتانیومی یک تکه – قسمت دوم

در بخش قبل مشکل بیمار مورد مطالعه در این تحقیق که دچار آسیب ناحیه جمجمه شده و نیاز به ترمیم استخوان به وسیله پروتز بازسازی پیشانی و جمجمه بود عنوان شد.

پس از پرینت مدل سه بعدی جمجمه بیمار ناحیه ضایعه و مشخص کردن ناحیه رزکسیون توسط جراح، ناحیه ترسیم به کمک اسکن سه بعدی مدل ساخته شده به مدل مجازی شبیه‌سازی‌شده منتقل و  به صورت مجازی رزکسیون مورد نظر جراح انجام شد. پلیت سفارشی مورد نیاز بنا بر ناحیه آسیب پس از رزکسیون طراحی و ساخته شد.

 

فرآیند جراحی

دسترسی به ناحیه آسیب توسط اینسیژن (برش) بایکرونال (دو سمت سر) فراهم شد و به کمک گاید برش ناحیه مورد نظر برای خارج‌سازی تومور بریده و خارج شد. برش و رزکسیون به کمک گاید برش هماهنگی و قرارگیری مناسب پروتز ساخته شده با ناحیه باقی‌مانده را تضمین می‌کند. رزکسیون مربوط به ناحیه اوربیت به صورت دستی انجام شد. پلیت تیتانیوم شخصی‌سازی‌شده یک تکه به کمک پیچ‌ در محل مورد نظر قرار گرفت. عضلات گیجگاهی و تاندون کانتال خارجی مجددا به سوراخ‌های موجود بر روی پروتز توسط نخ بخیه Ti–Cron متصل شد. پوست بیمار در دولایه و بدون استفاده از درین جراحی بسته شد.

سی‌تی‌اسکن‌ پس از جراحی جایگذاری مناسب پلیت کرانیولاستی را نشان داد. به غیر از حالت تهوع خفیف بیمار بدون مشکل خاصی ریکاوری شده و پس از ۸ روز مرخص شد.

پس از ۷ ماه بیمار هیچگونه علائم، عوارض و مشکل خاصی نداشت.  بازسازی ناحیه استخوان جمجمه و اطراف چشم به صورتی مطلوب از نظر استحکام و زیبایی برای او حاصل شد. در این جراحی نشان داده شد استفاده از گاید برش برای کمک به جایگذاری وهمخوانی داشتن مناسب پروتز با ناحیه دیفکت مفید خواهد بود. همچنین نشان داده شد که ناحیه پروتز پیشانی ظاهر آناتومی بیمار را بازیابی کرد. شرایط و موقعیت پلک پایین بیمار مناسب است و نشانی از اسکرال و یا شواهدی مبنی بر پروپتوز، فرورفتگی اوربیت یا هرگونه اختلال مربوط به بینایی نمی‌شود.

نتایج این تحقیق را در بخش بعدی مطالعه بفرمایید.

بازسازی آسیب جمجمه پیچیده به وسیله پروتز کرانیوپلاستی تیتانیومی یک تکه – قسمت اول

تاکنون روش‌های مختلفی برای بازسازی ضایعات و آسیب جمجمه و استخوان‌های اوربیت (اطراف چشم) معرفی شده‌ است. هندسه سطح و کانتور پیچیده نواحی بین استخوان‌های اوربیت و کرانیال (استخوان‌های چشم، پیشانی و جمجمه) چالش‌های طراحی قابل توجهی برای بازسازی این نواحی به وسیله پروتز‌های آماده و تولید انبوه ایجاد کرده‌است. در این گزارش بازسازی همزمان استخوان‌های جمجمه و و سقف اوربیت (کاسه چشم) به وسیله پلیت کرانیوپلاستی یک تکه شخصی‌سازی شده برای اولین بار گزارش می‌شود، نویسندگان این مقاله روش جدیدی برای بازسازی ترکیبی ضایعه پیچیده جمجمه و استخوان‌های چشم ارائه کرده‌اند.

روند درمان خانمی ۶۳ ساله و دچار ضایعه‌ای بزرگ در ناحیه پیشانی )مطابق تصاویر( در این گزارش ارائه شده است. وی در حالی که به صورت گاه به گاه دچار سردرد‌های ضربانی در ناحیه صدمه دیده میشد، علائمی مبنی بر مشکل عصبی یا مربوط به چشم نداشت. تصاویر سی‌تی اسکن و ام‌آر‌آی نشان‌دهنده وجود مننژیوم en plaque در ناحیه لوب پیشانی با عمقی تا ۵/۷ سانتیمتر به همراه هایپراستوز در ناحیه کالواریال (با ضخامتی تا ۳۱ میلیمتر) بود. توده مننژیوم تا ناحیه محدب زیر پیشانی به سمت سقف استخوان اوربیت سمت راست تا استخوان پروانه‌ای گسترش یافته بود. استفاده از پلیت تیتانیومی کرانیوپلاستی روش رایج برای بازسازی آسیب جمجمه در مرکز جراحی مورد نظر بود. در حالی که بازسازی صدمات بزرگ اینچنینی به کمک پلیت‌های بازسازی به خوبی (در سایر مقالات) توضیح داده شده است، بازسازی سطح پیچیده سقف اوربیت با روش سنتی پلیت‌های از پیش ساخته شده کاری دشوار است.

به کمک یک تصویر سی‌تی اسکن با رزولوشن بالا مدل سه‌بعدی مجازی جمجمه بیمار شبیه‌سازی شده و به روش ساخت افزایشی به کمک پرینت‌های سه‌بعدی ساخته شد. محدوده و لبه‌های ناحیه رزکسیون توسط جراح مغز و اعصاب معالج بر روی مدل و بنابر تصاویر ام‌آر‌آی و سی‌تی‌اسکن ترسیم شد.

در بخش بعدی این مطالعه مراحل فرآیند جراحی را مطالعه خواهید کرد.

پروتز‌های سفارشی پرینت سه‌بعدی شده سابپریوستیل تیتانیومی برای بازساری آتروفی مندیبل خلفی در بیماران مسن – قسمت چهارم

1نتایج تحقیق

با توجه با نتایج نهایی تحقیق، شرایط قرارگیری و فیت بودن پروتز‌های سابپریوستیل شدیدا رضایت بخش بود. میانگین نمره فیت بودن ۷ از ۱۰ بود و تنها دو مورد تطابق ناکافی  داشتند ( با نمره ۴ و ۵) که دلیل آن وجود آرتیفکت ناشی از تاج دندان‌ها مجاور در طی قرآیند شبیه‌سازی ۳بعدی بوده است. هر چند این دو مورد در حین جراحی با استخوان بیمار‌ها تطابق داده شدند.

میانگین مدت زمان جراحی ۳/۴۴ دقیقه (انحراف از معیار 4/19± با میانه ۳۷) بود. هر چند این مقدار به شدت تحت تاثیر دو موردی بود که تطابق آن‌ها با استخوان شرایط مطلوب را نداشت، مواردی که ۸۵ و ۶۷ دقیقه از لحظه بیهوشی تا بخیه زمان بردند.

در فالو آپ یک ساله بیماران هیچکدام از ایمپلنت‌ها از دست نرفت (دچار فیلر یا غیر قابل استفاده نشد) و در نتیجه نرخ ماندگاری یکساله ۱۰۰ درصد بود. هر چند یکی از پروتز‌ها بلافاصله پس از عمل عوارضی از جمله درد و ناراحتی بیمار و همچنین ترشحات پس از جایگذاری ایجاد کرد و دو بیمار عوارض بلندمدت نشان دادند. عوارض کوتاه‌مدت شامل ۱۰ درصد بیماران و عوارض بلندمدت شامل ۲۰ درصد بیماران شد. هرچند همه این عوارض ذاتا جزئی  بودند اما ۳۰ درصد بیماران شرکت‌کننده دچار عوارض شدند.

با وجو اینکه این تحقیق دارای محدودیت‌هایی از جمله تعداد محدود نمونه‌ها و مدت زمان فالو‌آپ کوتاه‌مدت بود همچنان میتوان نتیجه‌گیری مثبتی برای آن متجسم شد. این روش ثابت کرد روش مناسبی برای ساخت پروتز‌های سابپریوستیل با دقت تولید بالا برای بیماران مسن دچار به آتروفی شدید استخوانی که از استفاده از روش‌های تهاجمی و بلندمدت درمان از جمله احیا استخوانی امتناع می‌ورزند مناسب است. علاوه بر این میزان عوارض کوتاه‌مدت و بلند‌مدت ایجاد شده نیز کم بود.

 

پروتز‌های سفارشی پرینت سه‌بعدی شده ساب‌پریوستئال تیتانیومی برای بازساری آتروفی مندیبل خلفی در بیماران مسن – قسمت دوم

در بخش قبل تاریخچه پروتزهای ساب‌پریوستئال و دشواری ساخت و استفاده از این پروتزها عنوان شد.

گزینه اول استفاده از مواد بازسازی به وسیله روش‌هایی است که با عناوینی همچون پیوند و آگمنت استخوانی باز و بسته، احیا هدایت‌شده استخوان (از جمله استفاده از مش‌های بازسازی استخوان تحلیل رفته) با استفاده از مواد غیر‌جذبی و یا ممبران‌های جذبی، تکنیک ریج اسپلیت، استخوان‌سازی کششی (دیسترکشن استخوانی) و یا آگمنت سینوس (سینوس لیفت) شناخته می‌شوند. مساله موجود در استفاده از این روش‌ها مدت زمان طولانی درمان، و امکان بروز عوارض حین و پس‌ از جراحی به دلیل پیچیدگی پروسه درمان است. به علاوه هزینه مالی زیادی برای بیمار به همراه دارد.

روش دوم استفاده از ایمپلنت‌های درون استخوانی در مکان‌های نا‌مطلوب از نظر آناتومیک، بدون استفاده از روش‌های احیا استخوان است. از جمله استفاده از ایمپلنت‌های کوتاه (شورت ایمپلنت)، ایمپلنت زاویه‌دار (تیلتد ایمپلنت)، ایمپلنت زایگوماتیک از جمله این ایمپلنت‌ها هستند که البته در عمل کمتر مورد استفاده قرار میگیرند.

و در روش سوم در مورد برخی بیمارانی که دچار تحلیل شدید استخوانی شده‌اند و تمایلی به استاده از روش‌های بازسازی و احیا استخوانی ندارند، فناوری‌های مدرن دیجیتال روشی قابل اتکا و تایید شده ارائه می‌دهند. در این روش شرایط ساخت پروتز ساب‌پریوستئال شخصی‌سازی شده که در تطابق با مورفولوژی ناحیه مورد نظر و آناتومی بیمار باشند امکان پذیر است. این روش به صورت خاص در مورد افراد مسن که نیاز به درمانی خاص دارند و شرایط انتخاب روند درمانی طولانی و پیچیده جراحی‌های احیا و بازسازی استخوان را ندارند کاربرد بیشتری دارد.

هدف این مطالعه نشان‌ دادن کاربرد درمانی پروتز‌های پرینت سه‌بعدی شخصی‌سازی‌شده ساب‌پریوستئال تیتانیومی، برای جایگذاری پروتز دندانی ثابت در بیماران مسن دچار به آتروفی شدید در قسمت خلفی مندیبل‌ها می‌باشد. در پست‌های بعدی مراحل طراحی و تولید این نوع پروتز، نحوه قرارگیری داخل دهان و ارزیابی عملکرد این نوع پروتز‌ها از نظر میزان فیت شدن، عوارض و غیر‌ قابل استفاده شدن ارائه خواهد شد.

 

پروتز‌های سفارشی پرینت سه‌بعدی شده سابپریوستئال تیتانیومی برای بازساری آتروفی مندیبل خلفی در بیماران مسن – قسمت اول

تاریخچه پروتز‌های سابپریو استئال

پروتز‌های سابپریوستئال اولین بار در اواسط قرن گذشته در سوئد و ایالات متحده معرفی شدند. این پروتز‌ها فیکساتور‌هایی سفارشی بودند که در زیر لایه پریوست قرار گرفته و از طریق تماس با استخوان زیر آن و به کمک پیچ‌های فیکسیشن و غشا مخاطی که بر روی آن قرار میگیرد ثابت می‌شدند. آن‌ها عموما از جنس‌های کبالت کرم و یا آلیاژهای تتیانیوم ساخته می‌شدند و به صورت پروتز‌هایی که با عبور از بافت مخاط در داخل حفره دهان ظاهر می‌شوند طراحی و استفاده می‌شدند.

در آن زمان تولید و استفاده از این نوع پروتز‌ها از نظر فنی کاری دشوار بود چرا که نیاز بود در مرحله اول جراحی شرایط فیزیکی استخوان‌های باقی‌مانده مورد ارزیابی و ثبت قرار گیرد که این جراحی ابتدایی برای بیماران به شدت آزاردهنده بود. پس از آن، در حین جراحیِ جایگذاری، میزان دقت این پروتز‌ها به شدت پایین بود که این مساله ریسک حصول نتایج غیر‌قابل پیش‌بینی را افزایش می‌داد.  در حقیقت نیاز به تطابق این پروتز با استخوان در طول جراحی می‌توانست منجر به طولانی شدن زمان جراحی شود که این مساله خطر بروز عوارض و عفونت را افزایش می‌داد.

پروتز‌های سابپریوستال برای سال‌ها مورد استفاده قرار گرفتند اما به دلیل مشکل جایگذاری و نرخ عوارض بالا با ایمپلنت‌های درون‌استخوانی (ایمپلنت‌های امروزی) که توسط پروفسور برنمارک در دانشگاه گوتنبرگ معرفی شدند جایگزین شدند. این نوع ایمپلنت‌ بسیاری از مشکلات پروتز‌های سابپریوستئال را حل کرده و به سرعت جای‌ آن‌ را گرفت.

یکی از شرایط مورد نیاز برای کاشت ایمپلنت‌های درون‌استخوانی کمیت و کیفیت کافی استخوان است. در نبود این شرایط سه گزینه در حال حاضر وجود دارد.

در پست بعدی هر یک از این روش‌ها به صورت خلاصه معرفی شده و در نهایت راه‌حلی که فناوری‌های نوین علوم ساخت و تولید از جمله تکنولوژی‌های پرینت سه‌بعدی فلزات در این زمینه ارائه می‌دهند به تفضیل معرفی خواهد شد.

 

بازسازی شکستگی‌های اوربیت با استفاده از پروتز کاسه چشم فرزکاری‌شده شخصی‌سازی‌شده تیتانیومی: پروتکل هلسینکی – قسمت دوم

مرزهای شکستگی‌ها متمرکز شده و پروتزها به گونه‌ای طراحی شدند که حداقل به سه سازه قفسه‌ای ساختار اوربیت تکیه داشته باشند: قدامی-میانی، قدامی-جانبی و خلفی. پروتز حداقل ۳ میلی‌متر روی این لبه‌های ساپورت اکستند شد. پروتز کاسه چشم به گونه‌ای طراحی شده بود که با پایداری کافی بر نقاط ساپورت استخوانی و شکل کاسه چشم متکی باشد تا نیازی به فیکسیشن بیشتر نباشد. طراحی نهایی توسط جراح تایید شد. طراحی و جایگذاری برنامه‌ریزی شده مجازی پروتز پیش از عمل بر روی یک مدل سه‌بعدی از جمجمه به تایید رسید.

از ۳۵ بیماری که درطول دوره مطالعه به‌وسیله بازسازی کاسه چشم درمان شدند، درمان شکستگی اوربیت در ۱۵ نفر (شش زن و نه مرد)‌ توسط پروتز تیتانیومی انجام شد. برای نه بیمار دیگر از مش بازسازی سنتی  استفاده شد (برای شکستگی‌های وسیع که تا ناحیه میانی پیشانی پیشروی کرده بودند (n=2)؛ جراحی اورژانسی برای شکستگی کف اوربیت (n=1)؛ بیمارانی که در تعطیلات عمل شدند و امکان تولید پروتز وجود نداشت؛ یا به علت عوامل مربوط به بیمار درمورد طرح درمان تردید وجود داشت (n=4)). تمام ۱۵ بیماری که از پروتز کاسه چشم شخصی‌سازی‌شده استفاده کردند حداقل برای سه ماه تحت فالوآپ قرار گرفتند. هیچ‌یک از ۱۵ بیمار در دوران فالوآپ عارضه‌ای مربوط به پروتز نداشتند. موقعیت چشم در تمام بیماران به‌لحاظ بالینی قابل قبول بود (کمتر از ۲ میلی‌متر جابجایی عمودی یا خلفی چشم). هیچ‌یک از بیماران نیازمند عمل جراحی پلک، سایر عمل‌های چشم یا درمان انحراف چشم نداشت.

ما نشان داده‌ایم که فیت کردن دقیق پروتزهای شخصی‌سازی‌شده در شکستگی‌های فک و صورت امکان‌پذیر است. ما فکر می‌کنیم که برنامه‌ریزی مجازی قبل از عمل ابزاری مهم در مدیریت شکستگی‌ها بوده و اندازه‌گیری حجم اوربیت باید در برنامه‌ریزی قبل از عمل لحاظ شود. تکنیک‌های به کمک کامپیوتر، برنامه‌ریزی مجازی، و استفاده از پروتز کاسه‌ چشم شخصی‌سازی‌شده امکان بازسازی دقیق آناتومیکی کف اوربیت در تروما را فراهم می‌کند.

 

 

بازسازی شکستگی‌های اوربیت با استفاده از بازسازی کف اوربیت فرزکاری‌شده شخصی‌سازی‌شده تیتانیومی: پروتکل هلسینکی – قسمت اول

نتایج گزارش‌شده توسط بیمار و پزشک در رابطه با کانتورینگ فک پایین با استفاده از پروتز زاویه فک شخصی‌سازی‌شده تولید شده به روش چاپ‌سه بعدی از جنس تیتانیوم – قسمت دوم

۲۱ بیمار به طور متوالی بین ژوئیۀ 2014 و ژوئن 2019 با استفاده از پروتز زاویه فک اختصاصی چاپ سه‌بعدی‌ آلیاژ تیتانیوم، توسط جراح یکسان تحت کانتورینگ خط فکی قرار گرفتند.

از ۲۱ بیمار، ۱۱ نفر زن و ۱۰ نفر مرد بودند. میانگین سن این افراد در زمان جراحی ۳۲.۲ بود (کم‌ترین ۱۸ سال و بیش‌ترین ۶۲ سال). در مجموع ۳۰ پروتز زاویه فک مورد استفاده قرار گرفت.

یکی از محدودیت‌های این پژوهش این بود که نسبت پاسخ‌دهی افراد تنها ۶۲% بود. خطای ناشی از عدم پاسخگویی برخی بیماران باید در نظر گرفته شود زیرا ممکن است این عدم پاسخگویی اتفاقی نباشد. به همین دلیل نتایج تحقیقی با درصد پاسخگویی کم می‌تواند نتایج متمایزی را به نسبت تحقیقاتی که درصد مشارکت در پاسخگویی بالایی دارند نشان دهند.

با استفاده از مجموعه‌ای از مقیاس‌های معتبر به اسم PRO (شامل مقیاس ظاهرسنجی، مقیاس‌های سنجش کیفیت زندگی برای عملکرد روانی و اجتماعی و مقیاس عوارض جانبی) از بیماران نظرسنجی شد.

نتیجه گزارش‌شده توسط بیمار یا PRO عبارت است از «سنجشی مبتنی بر گزارشی که مستقیما توسط بیمار و بدون اصلاح یا تفسیر پاسخ بیمار توسط پزشک یا هر شخص دیگری، در مورد شرایط سلامتی‌اش ارائه شده باشد». مقالات موجود در زمینۀ رضایت بیمار پس از استفاده از پروتزهای شخصی‌سازی‌شده زیبایی فک (پروتز زاویه فک)  که به کمک کامپیوتر و به صورت دیجیتال طراحی و تولید شده باشند پراکنده و کم است. از همین رو هدف این مطالعه ارزیابی کارایی پروتز‌های شخصی‌سازی‌شده چاپ سه‌بعدی‌ از جنس آلیاژ تیتانیوم برای کانتورینگ فک از طریق بررسی نظر بیماران به وسیله پرسشنامه PRO بوده است.

نتایج این پژوهش نشان می‌دهند که عوارض جانبی ناشی ‌از کانتورینگ و زاویه‌سازی فک با ایمپلنت‌‌های اختصاصی چاپ سه‌بعدی‌ آلیاژ تیتانیوم پایین است (18.6 در مقیاسی از 15 تا 45). این یافته با گزارش‌های قبلی مبنی‌بر کم بودن آسیب و عوارض روش جراحی داخل دهانی برای جاگذاری پروتز‌های شخصی‌سازی‌شده اختصاصی هم‌سو بود.

وقتی اولویت‌بندی می‌شود که نتایج مورفولوژیکی درست همان‌طور بود که از نرم‌افزار قرینه‌سازی[1]، تکنیک‌های چاپ دقیق و ارزیابی توموگرافی رایانه‌ای پرتو مخروطی در حین عمل انتظار می‌رفت، نتیجه‌ای که می‌توان گرفت این است که درک بیماران از پیامدها به طور قابل توجهی تحت تاثیر وضعیت روانی، انتظارات، جراحی‌های قبلی و میزان ایرادات ظاهری قبلی قرار گرفته است. پیام مهم این مقوله این است که سطح رضایت بیماران می‌تواند با قضاوت پزشکان مطابق نباشد.